توافق اخیر دولت مرکزی عراق و اقلیم کردستان برای صادرات نفت، خیلیها رو به فکر فرو برده. خیلیها معتقدند این توافق فقط یه معامله نفتی ساده نیست، بلکه یه جورایی یه «چراغ سبز» انتخاباتیه که الشیاع السودانی، نخستوزیر فعلی عراق، به مسرور بارزانی نشون داده. هدفش هم اینه که با جلب رضایت بارزانیها، بتونه برای دور دوم هم کرسی نخستوزیری رو حفظ کنه.
این توافق که در ماه سپتامبر امسال نهایی شد، در واقع یه جورایی ادامه همون سیاستهایی بوده که از زمان نوری المالکی و حیدر العبادی در جریان بوده، اما حالا به عنوان یه اهرم سیاسی برای تمدید دوره نخستوزیری السودانی استفاده میشه.
البته همه با این قضیه موافق نیستن. بعضی کارشناسان معتقدند این تلاشها بینتیجهست و مردم عراق دیگه اونقدر آگاه شدن که فریب اینجور بازیها رو نخورن.
از طرفی، این توافق با واکنشهایی هم همراه بوده. بعضیها معتقدند این توافق بیشتر جنبه امنیتی داره و در واقع یه پاسخ به حملات پهپادی اخیر به تاسیسات نفتی در عراق محسوب میشه.
تحلیلگران سیاسی هم بر این باورن که آمریکا هم در این میان نقش داشته و فشار آورده تا این توافق نهایی بشه، چون شرکتهای آمریکایی هم از این طریق میتونن نفت عراق رو به بازارهای جهانی بفرستن و سود ببرن.
در کل، به نظر میرسه این توافق نفتی یه جورایی یه معامله پیچیده و چندوجهیه که هم ابعاد سیاسی و اقتصادی داره و هم ابعاد امنیتی. حالا باید دید آیا این توافق واقعاً میتونه به ثبات و پیشرفت عراق کمک کنه یا فقط یه بازی انتخاباتیه که در نهایت به نفع چند نفر تموم میشه.
