**وقتی دردسر ونزوئلا، دلخوشکن اپوزیسیون میشه!**
ماجرای دستگیری رئیسجمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، حسابی خبرساز شده و یه عدهای هم از این اتفاق شاد شدن. این شادمانی فقط به ونزوئلا محدود نمیشه، بلکه یه عده داخل کشورمون هم از این اتفاق خوشحالن و انگار دارن آرزوی تکرار این ماجرا رو توی ایران میکنن!
این روزها رسانههای مخالف و بعضی از روشنفکرها، این اتفاق رو بهونهای کردن تا دوباره حرف از “آزادی” و “دموکراسی” بزنن، اما خیلیها معتقدن این فقط یه توهمِ بزرگِ.
سلطنتطلبها هم که دیگه نور علی نور شدن! اونا یادشون رفته که پدربزرگشون چطور با کمک خارجی به قدرت رسید و بعدش هم با همون کمک از قدرت کنار رفت. حالا دوباره دارن برای دخالت آمریکا دست و پا میزنن.
واقعیت اینه که این خوشحالیها بیشتر از اینکه نشونهی وطندوستی باشه، نشونهی ناتوانی و امید به بیگانگانه. همونهایی که تجربه وابستگی به خارجی رو دیدن و نتیجهش رو فهمیدن، باز هم دارن دنبال همون راه غلط میگردن.
بهتره این دوستان یه نگاهی به اوضاع لیبی، افغانستان، عراق و سوریه بندازن. کشورهایی که به بهونهی آزادی، زیر چکمهی نظامی ناتو رفتن و الان همهچیزشون به هم ریخته.
ترامپ هم دیگه پردهدری رو برداشته و داره صریحاً میگه که دنبال نفت ونزوئلاست. پس دیگه نیازی نیست کسی خودش رو گول بزنه.
اپوزیسیون ما هم که سالهاست داره به مردم “آمریکای نجاتبخش” رو نشون میده، باید قبول کنه که دیگه خبری از این آمریکا نیست.
به نظر میرسه تنها راه نجات ایران، تکیه بر خودمون و مقاومت در برابر دخالتهای خارجی باشه. همونطوری که تا الان هم تونستیم از پس مشکلات بربیایم.
