بعد از اینکه جنگ تحمیلی با قطعنامه 598 تموم شد، ایران شرط داشت که توی این قطعنامه، عراق به عنوان مسبب و آغازگر جنگ معرفی بشه و خسارت‌های وارده به ایران هم جبران بشه. اما قدرت‌های بزرگ دنیا، مخصوصاً آمریکا، نمی‌خواستن این اتفاق بیفته.

اون‌ها نمی‌خواستن دنیا بدونه که ایران با دست خالی، در برابر یه دشمنی که از همه طرف پشتیبانی می‌شد، مقاومت کرده و پیروز شده. به همین خاطر، سازمان ملل زیر فشار این قدرت‌ها، از پذیرش این شرط ایران خودداری می‌کرد.

امام خمینی (ره) بارها تاکید داشتن که باید مشخص بشه کی جنگ رو شروع کرده و ایران مورد حمله قرار گرفته. بعد از کلی پیگیری، دبیرکل سازمان ملل، خاویر پرز دکوئیار، گزارشی رو ارائه داد که توش به صراحت اعلام کرد عراق مسئول شروع جنگه و حملاتش هیچ توجیهی نداره. حتی به بمباران شیمیایی شهر سردشت هم اشاره کرد.

با این حال، این حقیقت تلخ، خیلی‌ها رو ناراحت کرد و نشون داد که متاسفانه، بعضی وقتا حقیقت قربانی منافع سیاسی می‌شه. ایران با وجود تمام تلاش‌ها، نتونست به طور رسمی، مسئولیت شروع جنگ رو به عهده عراق بکشه، اما این حقیقت توی قلب‌ها و تاریخ ثبت شده.