**نگرانی از حملات سایبری و ضعف دفاعی**
این روزها که حملات سایبری مثل سونامی، زیرساختهای مهم کشورها رو نشونه گرفته، سوال اینجاست: آیا با تکیه بر راهکارهای خارجی میتونیم از پس این تهدیدات بربیایم؟
جنگها دیگه اون جنگهای قدیمی نیستن. الان با یه دستکاری ساده توی یه شبکه برق، میشه یه کشور رو فلج کرد. این جنگها بیصدا و نامرئیان و هدفشون فقط دزدیدن اطلاعات نیست، بلکه ایجاد بیثباتی سیاسی و اقتصادی هم هست.
تو این دنیای جدید، قدرت واقعی تو دست کسانیه که بتونن کدهای دیجیتال رو کنترل کنن. اما خیلی از کشورها به جای اینکه روی پای خودشون بایستن، میرن سراغ خرید سیستمهای دفاعی از بیرون. این کار مثل اینه که یه نفر برای درمان یه بیماری، به جای اینکه دنبال درمان ریشهای باشه، فقط علائمش رو سرکوب کنه.
متخصصان هشدار میدن: هیچ کشوری سیستم دفاعی واقعیش رو به کسی نمیفروشه. این سیستمها یا یه جورایی دستکاری شدهان یا برای مقابله با تهدیدهای یه محیط دیگه طراحی شدن.
بهترین راه اینه که یه سیستم دفاعی بومی و متناسب با شرایط خودمون داشته باشیم. یه سیستم که بتونه سریعا خودش رو با تهدیدهای جدید وفق بده. برای این کار باید:
* یه ساختار دفاعی ماژولار داشته باشیم که بتونیم قطعات آسیبدیده رو سریعا عوض کنیم.
* از هوش مصنوعی برای شناسایی حملات قبل از اینکه اتفاق بیفتن استفاده کنیم.
* دفاع الکترونیک و سایبری رو با هم ترکیب کنیم، چون این دوتا دیگه از هم جدا نیستن.
البته این به این معنی نیست که نباید با بقیه کشورها همکاری کنیم. تبادل اطلاعات و استانداردهای امنیتی میتونه مفید باشه، اما نباید اجازه بدیم که خودمون وابسته بشیم.
اولویت اصلی باید سرمایهگذاری روی نیروی انسانی متخصص و تحقیقات داخلی باشه. دفاع سایبری فقط یه مسئله فنی نیست، بلکه یه مسئله امنیت ملیه که باید با همه بخشهای کشور هماهنگ باشه.
کشورهایی که این درس رو یاد بگیرن، نه تنها میتونن از خودشون دفاع کنن، بلکه تو این جنگ جدید پیروز هم میشن. چون آخرین سنگر حاکمیت ملی، تو عمق شبکههای دیجیتال ما قرار داره.
محمد قلمچی، تحلیلگر ارشد حوزه فناوری و امنیت الکترونیک
