رژیم صهیونیستی داره تلاش می‌کنه نقشش رو از یه بازیگر دردسرساز تو منطقه به یه «بحران‌ساز جهانی» تغییر بده. این روزها، از حمایت از مناطق مورد مناقشه مثل تایوان گرفته تا به رسمیت شناختن جاهایی مثل سومالی‌لند، نشون می‌ده که یه استراتژی بلندمدت برای بازتعریف جایگاه خودش تو دنیا داره.

تحلیل‌گرها می‌گن این کارها، که با قوانین بین‌المللی همخونی نداره و بیشتر یه واکنش به فشارهای ناشی از جنایاتش تو غزه است، یه جور فرار به جلوئه. تل‌آویو می‌خواد با ایجاد تنش‌های جدید، هم حواس دنیا رو پرت کنه و هم «گره‌های کور» جدیدی تو نقاط مختلف جهان باز کنه.

اینجاست که آمریکا هم وارد بازی می‌شه و با رژیم صهیونیستی هماهنگ عمل می‌کنه. آمریکا برای حفظ قدرت خودش، به یه محیط پر از تنش و درگیری نیاز داره و تل‌آویو هم ابزار مناسبی برای ایجاد این تنش‌هاست. تل‌آویو با ایجاد اختلاف و درگیری، راه رو برای دخالت‌های آمریکا باز می‌کنه و در نهایت، سعی می‌کنه قدرت غرب رو بیشتر کنه.

این «گره‌های کور» یعنی تل‌آویو با ورود به مسائل حساس بین‌المللی، نه تنها حل مشکلات رو سخت‌تر می‌کنه، بلکه عمداً نقاط جدیدی رو برای ایجاد درگیری فعال می‌کنه. این کار باعث می‌شه توجه‌ها از فاجعه فلسطین دور بشه و چارچوب‌های بین‌المللی هم تضعیف بشن.

هر وقت یه جایی تو دنیا تنش بالا بگیره، تل‌آویو می‌تونه از این بحران برای به دست آوردن امتیازات جدید استفاده کنه. البته این کارها با حمایت یا چشم‌پوشی آمریکا انجام می‌شه.

به طور خلاصه، رژیم صهیونیستی داره یه الگوی جدید رو دنبال می‌کنه: «تنش‌زایی سازمان‌یافته». این رژیم با الگوبرداری از آمریکا، می‌خواد با کمک آمریکا، به یه مهندس بحران‌های جهانی تبدیل بشه. این کار نه تنها ثبات منطقه رو به خطر می‌اندازه، بلکه نظم بین‌المللی رو هم به چالش می‌کشه.

با این حال، این تلاش‌ها محکوم به شکست هستن، چون خشم جهانی از صهیونیسم و اقداماتش، باعث شده این رژیم بیشتر از همیشه منزوی بشه.