یه داستان قدیمی هست که توی کتاب‌های اهل سنت هم نقل شده، درباره‌ی بخشندگی بی‌نظیر امام علی (ع). یه عالم بزرگ به اسم ابن مغازلی توی کتابش به اسم “مناقب” یه روایت رو تعریف می‌کنه که نشون می‌ده آیه قرآن درباره‌ی انفاق شب و روز، پنهانی و آشکارا، دقیقا درباره‌ی علی (ع) بوده.

طبق این روایت، وقتی آیه “الَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِیَة” (کسانی که اموال خود را شب و روز، پنهان و آشکار انفاق می‌کنند) نازل شد، پیامبر (ص) فرمودند این آیه درباره‌ی علی (ع) هست. علی (ع) اون موقع فقط چهار درهم پول داشت، اما همون چهار درهم رو به چهار شکل مختلف انفاق کرد: یه درهم پنهانی، یه درهم آشکارا، یه درهم شب و یه درهم روز!

حتی یه عالم دیگه به اسم ابو عبدالرحمن سلمی هم گفته که چهار تا فضیلت از علی (ع) رو می‌دونه که از گفتنش می‌ترسه (شاید به خاطر حسادت!). وقتی ازش پرسیدن این فضیلت‌ها چیه، گفت: همون آیه انفاق رو تلاوت کرد و گفت که علی (ع) با داشتن فقط چهار درهم، همه اونها رو به بهترین شکل ممکن انفاق کرد.

این داستان نشون می‌ده که امام علی (ع) چقدر به انفاق اهمیت می‌داد و چطور می‌تونست با کمترین امکانات، بیشترین تاثیر رو بذاره. یه جورایی میشه گفت انفاق کردن برای علی (ع) یه سبک زندگی بوده و آیه قرآن هم به همین موضوع اشاره داره.