بازار لوازم خانگی این روزها حال و روز خوبی نداره. با اینکه ویترین مغازهها پر از جنسه، اما مشتریها انگار دیگه توان خرید ندارن. از بازارهای قدیمی مثل جمهوری، امین حضور و شوش گرفته تا فروشگاههای مدرن، همه جا یه داستان مشترک رو تکرار میکنن: گرونی و بیکیفیتی.
مردم یا دنبال جنسهای ارزونقیمت و بیگارانتی میگردن، یا کلاً قید خرید رو میزنن. خیلیها دیگه حتی برای یه کفگیر و ملاقه هم دودلی دارن، چون جنس باکیفیت پیدا نمیشه یا قیمتش نجومی شده.
فروشندهها هم از این وضعیت راضی نیستن. انبارهاشون پر از کالاست، ولی مشتری نیست. مجبورن برای اینکه بتونن جنسشون رو بفروشن، قیمتها رو پایین بیارن، حتی زیر قیمت کارخونه.
مشکل اصلی اینه که قدرت خرید مردم خیلی کم شده. خیلیها حتی توان پرداخت اقساط خرید لوازم خانگی رو هم ندارن. به همین خاطر، ترجیح میدن جنسهای ارزونتر و بیکیفیتتر رو بخرن، حتی اگه بدونن که عمرشون کم باشه.
از طرفی، ورود کالاهای تهلنجی و کولبری هم به این آشفتگی دامن زده. این کالاها ارزونترن، اما گارانتی معتبری ندارن و خدمات پس از فروششون هم نامشخصه.
کارشناسان میگن دولت باید یه فکری به حال این وضعیت بکنه. باید از تولیدکنندگان داخلی حمایت کنه، حقوق مصرفکننده رو حفظ کنه و یه سیاست مشخص برای ساماندهی بازار لوازم خانگی تدوین کنه. وگرنه، این بازار همچنان آشفته میمونه و مردم مجبورن برای خرید یه یخچال یا تلویزیون، کیفیت رو قربانی جیب خالیشون کنن.
