شبکههای نمایش خانگی این روزها حسابی به برنامههای گفتوگو یا همون تاکشو روی آوردهاند. اما این برنامهها بیشتر شبیه ویترین ستارهها شدهاند تا فرصتی برای گفتوگوهای عمیق و تأملبرانگیز.
تا پیش از این، گفتوگوهای جذابتر را در تلویزیون و روزنامهها میدیدیم، اما حالا پلتفرمها هم وارد این رقابت شدهاند. آنها در طراحی دکور و دعوت از سلبریتیها حسابی جلوتر رفتهاند، اما آیا محتوای برنامهها هم به اندازه ظاهرشان جذاب است؟
بیشتر این تاکشوها مهمانانی دارند که اتفاقاً خیلی هم معروف هستند و هدفشان بیشتر سرگرمی است تا پرداختن به مسائل مهم و جدی. این روش در کوتاهمدت ممکن است مخاطب را جذب کند، اما در بلندمدت باعث تکراری شدن چهرهها و دلزدگی مخاطب میشود.
مجریها هم انگار خیلی دغدغه ندارند که چهرههای جدیدی را کشف کنند. آنها ترجیح میدهند با ستارههای امتحانکرده پیش بروند و از این راه درآمد خوبی هم داشته باشند.
مشکل اینجاست که جامعه ما به جای پرداختن به مسائل واقعی، بیشتر دنبال زندگی شخصی هنرمندان است. این موضوع باعث میشود که ارزشها و معیارهای ما تغییر کند و در نهایت به تخریب همین چهرههایی که میپرستیم، منجر شود.
علاوه بر این، میزبانان این برنامهها گاهی آنقدر در صمیمیت با مهمانانشان غرق میشوند که سوالات مهم و اساسی را فراموش میکنند. یا اینکه گفتوگو از مسیر اصلی خود خارج میشود و به حاشیهها میرود.
به نظر میرسد بسیاری از این برنامهها بیشتر به دنبال لایک گرفتن در شبکههای اجتماعی هستند تا اینکه بخواهند محتوای ارزشمندی تولید کنند. البته برنامههایی هم هستند که سعی میکنند متفاوت باشند و به مسائل فکری و علمی بپردازند، اما تعدادشان کم است.
سوال اینجاست که این قطار سلبریتیپروری تا کجا پیش خواهد رفت و چه زمانی میتوانیم انتظار گفتوگوهایی را داشته باشیم که به درک بهتر ما از جهان کمک کند و ارزشهای انسانی را ترویج دهد؟
